Call for papers

 

Call for papers voor het themanummer Volkskunde over “Immaterieel Erfgoed als toeristische bestemming” in het najaar 2020 Call for presentations voor een conferentie over “Immaterieel Erfgoed als toeristische bestemming” op 29 mei 2020

Op vrijdag 29 mei 2020 organiseert Kenniscentrum Immaterieel Erfgoed Nederland een conferentie over ‘Immaterieel Erfgoed als toeristische bestemming’. De dag wordt georganiseerd in samenspraak met Erfgoed Gelderland en met toerisme-docenten en -onderzoekers van hogescholen en universiteiten in Nederland. Ook het tijdschrift Volkskunde verleent zijn medewerking. Voorstellen voor bijdragen voor Volkskunde zijn van harte welkom, met name bijdragen die zich tevens lenen voor een presentatie op de conferentie. Voorstellen voor één van beiden zijn ook welkom!

Erfgoedtoerisme is tegenwoordig een veel bediscussieerd onderwerp. Vanwege zijn rijke verleden en culturele erfgoed wordt wel beweerd dat de toekomst van Europa in het toerisme ligt. Anderen wijzen op het risico van ‘overtoerisme’, waardoor Europa weleens aan zijn eigen succes ten onder zou kunnen gaan. Steden als Venetië, Barcelona en Amsterdam luiden de noodklok omdat ze overspoeld worden door toeristenstromen die nauwelijks nog te managen zijn.

Sinds het 2003 UNESCO Verdrag inzake de bescherming van het immaterieel erfgoed, is er een toenemende aandacht voor het potentieel van immaterieel erfgoed toerisme. Immaterieel erfgoed zou zich kunnen ontwikkelen als een interessante nichemarkt en afleider voor de almaar uitdijende stroom van toeristen. De kracht van immaterieel erfgoed wordt vaak gezocht in zijn belevingswaarde. Bij immaterieel erfgoed gaat het immers om ‘levend’ erfgoed. Bovendien, willen toeristen graag de ’couleur locale’ beleven van de streek die zij bezoeken. Er is een sterk gevoel dat ook de immaterieel erfgoedgemeenschappen zelf ervan kunnen profiteren, ook zij kunnen er hun voordeel mee doen in het borgen van hun erfgoed. Immaterieel erfgoed is daarmee een vorm van ‘duurzaam’ toerisme. Immaterieel erfgoed wordt overigens zeker niet alleen in de traditionele volkscultuur aangetroffen, in de ambachten of in traditionele feesten. Een drukbezochte winkelstraat als de West-Kruiskade in Rotterdam ontleent haar aantrekkingskracht voor een belangrijk deel aan de rijke diversiteit aan diverse immateriële erfgoeduitingen. De ondernemers, met zelf uiteenlopende etnische achtergronden, zetten zich in voor de organisatie van feesten als het Chinees Drakenfeest, die zijn uitgegroeid tot toeristische attracties. Iets dergelijks geldt ook voor Pride, de jaarlijks terugkerende kleurrijke optocht door de Amsterdamse grachten, dat allang geen feestje meer is voor slechts een beperkte doelgroep.

Maar ook immaterieel erfgoed is niet immuun voor de schaduwzijden die toerisme kan opleveren. Juist voor kleinschalig toerisme kan een overmacht aan toeristen de, wat genoemd wordt, ‘authentieke’ waarde van het erfgoed aantasten. ‘Authenticiteit’ is in de ‘eye of the beholder’, maar de beleving die erachter zit, is niet zonder betekenis voor alle betrokkenen en daarom interessant om te onderzoeken. Immaterieel erfgoedgemeenschappen zien de potentie van toerisme, maar willen tegelijk ‘geen tweede Amsterdam’ worden.

Vragen die spelen bij het ontsluiten van immaterieel erfgoed voor toeristen, zijn: Wat zijn aantrekkelijke manieren om immaterieel erfgoed in de markt te zetten? Maar ook: Hoe kan immaterieel erfgoedtoerisme een aantrekkelijke nichemarkt worden en hoe kunnen de beheerders tegelijk ook de oorspronkelijke waarden van het erfgoed behouden? Is er, met andere woorden, een spanningsveld tussen commercialisering en het verlangen naar ‘authenticiteit’ dat leeft bij zowel immaterieel erfgoedgemeenschappen als – op een andere manier – bij toeristen?.

Volkskunde zoekt naar aantrekkelijke case studies die kunnen bijdragen aan meer reflectie op bovengenoemde spanningsvelden en/of meer licht werpen op hoe betrokken partijen zich positioneren (en zich ook kunnen lenen voor een presentatie op de conferentie in 2020 – ook voorstellen die zich richten op één van beiden zijn echter welkom). Zowel meer theoretisch getinte als praktijkgerichte bijdragen zijn van harte welkom, ook als het gaat om praktische toepassingen als culturele routes, ‘augmented reality’ en apps ter ontsluiting van het erfgoed. Ook studenten worden van harte uitgenodigd hun voorstellen in te dienen.

U kunt uw abstract van tussen de 200 en 500 woorden VOOR 1 DECEMBER 2019 inleveren bij redactie@volkskunde.be . Meer informatie over de conferentie is te krijgen bij Albert van der Zeijden, a.vanderzeijden@immaterieelerfgoed.nl.

Call for papers on “Intangible Heritage as Tourist Destination” for a peer-reviewed theme issue of Volkskunde Call for presentations on “Intangible Heritage as Tourist Destination” at a one-day conference Friday 29 May 2020, organized by the Dutch Centre for Intangible Cultural Heritage.

The Dutch Centre for Intangible Cultural Heritage, announces the conference ‘Intangible Heritage as Tourist Destination’, organized in close collaboration with Erfgoed Gelderland (Heritage Gelderland) and with tourism educators and researchers from colleges and universities in the Netherlands as well as Volkskunde journal. Heritage tourism is currently a much-discussed topic. Europe’s rich past and cultural heritage has led some to claim that Europe’s future lies in tourism. Others underscore the risks of “over-tourism”, which threatens to erode not only the pleasures of tourism but European quality of life. Cities such as Venice, Barcelona, and Amsterdam have sounded the alarm because they are flooded with unmanageable numbers of tourists. Since the 2003 UNESCO Convention for the Safeguarding of Intangible Cultural Heritage there is growing awareness of the potential of Intangible Heritage Tourism. The UN World Tourism Organization recognized this in 2008. In an influential report ‘Intangible Heritage and Tourism’ UNWTO explored strategies to showcase ICH, developing and bundling attractions for stronger market appeal, amongst other things using or reviving festivals and events. Some believe intangible heritage might be developed as an attractive niche market, capable of diverting and diluting the ever-expanding flow of tourists. As an experiential activity involving ‘living’ heritage, intangible heritage has tremendous potential drawingpower for tourists. After all, many tourists hope to experience the “local colour” of the regions they visit. If developed and managed correctly, some scholars feel that local communities can also benefit from intangible heritage tourism, both economically and in terms of safeguarding their heritage-related practices. However, intangible heritage is not immune to the over-tourism that has eroded the quality of life in ‘material’ heritage destinations such as Florence. For instance, New Orleans has long drawn tourists for its Mardi Gras festivities, Cajun culture, and jazz traditions, but in recent years over-tourism has led to unmanageable crowds, Airbnb-induced rent hikes that are displacing locals, and growing unhappiness with tourism. While many intangible heritage communities recognize the potential of tourism, they also fear becoming “a second New Orleans or a second Amsterdam.” Interestingly, intangible heritage is not limited to traditional folk culture (handicrafts, culinary practices, music, and ritual events). A busy shopping street such as the West-Kruiskade in Rotterdam derives its appeal, to a large extent, from the rich diversity of expressions of intangible heritage. Likewise, intangible heritage tourism has arisen from the activities of diverse ethnic entrepreneurs, who stage events and festivals, such as the Chinese Dragon Festival. Likewise, Gay Pride, the annual colourful procession through the canals of Amsterdam or the streets of San Francisco, is no longer a festival for a limited target group but has become a broader celebration drawing tourists from afar. Questions concerning intangible heritage for tourists include: How does a community successfully promote intangible heritage for tourism, making it an attractive niche market? Can the original (pretourism) understandings of the intangible heritage practices be preserved? Is this a reasonable aim? In other words, are there tensions between commercialization and the desire for “authenticity” both within intangible heritage communities and (differently) with tourists? “Authenticity” is in the “eye of the beholder,” but the experience behind it is not without significance for all involved and therefore worthy of investigation.
The journal Volkskunde is seeking compelling case studies from around the world that will foster reflection and insights into the aforementioned issues. Both more theoretical and practice-oriented contributions are welcome. Papers may address areas of tension and/or shed additional light on relationships amongst local communities, tourists, and/or intangible heritage entrepreneurs (museum officials, historical societies, neighbourhood associations, etc). Practice-oriented papers might entail addressing topics such as cultural routes, “augmented reality,” or apps to “unlock” intangible heritage (such as narratives to “Bruegel walks” or Brussels beer tours). Papers that can also lend themselves to a presentation at the symposium on Friday 29 May 2020 are especially desired. Faculty and graduate students are also cordially invited to submit their 200-500 word proposals BEFORE 1 DECEMBER 2019 to redactie@volkskunde.be. The conference is an initiative of the Dutch Centre for Intangible Cultural Heritage. For more information Albert van der Zeijden, a.vanderzeijden@immaterieelerfgoed.nl.